Wol voor tapijten

Fadma en Hada spreiden een deken uit over de grond en zoeken een comfortabel plekje in de schaduw. Een grote berg wol, vol met takjes en distels, wordt op het deken neergelegd. Hada trekt haar handschoenen aan en wij kijken toe hoe ze het schapenwol beetje voor beetje uit elkaar trekt. Fadma doet het met haar blote handen. Ik wil graag helpen en kniel naast ze neer om mee te pluizen. Daar heb ik snel spijt van en ook begrijp ik binnen no time de handschoenen van Hada. De wol zit vol met plakkerige stukjes die wel heel erg naar schaap ruiken. Mest dus. Ik denk er maar niet teveel over na en ga door tot we de berg samen hebben omgetoverd in een minder plakkerige en takvrije hoop.

We laden de wol in verschillende emmers en dalen af naar de rivier om deze te wassen. Het wassen met rivierwater heeft als voordeel dat het zachter is dan kraanwater. Daarbij is het natuurlijk zonde om hiervoor kostbaar kraanwater te gebruiken. Hada verzamelt takken met bladeren terwijl Fadma alvast een klein bassin bouwt van stenen. Ze beginnen de wol te wassen met zeep gemaakt van olijfolie. Ook Ummaail heeft zich inmiddels bij hen gevoegd en begint met een grote knuppel de gewassen wol op deze manier verder schoon te maken. We zijn verbaasd over de kracht die uit dit kleine vrouwtje komt. Ahmed, de zoon van Fadma en zijn vriendje Younes spetteren om ons heen. Het water is ijskoud, heel fijn bij deze temperatuur van 30 graden. Na 1,5 uur zijn we uitgewassen en nemen de wol mee om deze te drogen. Uit de zon, in de warme wind.

Zodra gedroogd, is het tijd om over te gaan op het kaarden. Tijdens het kaarden valt het laatste vuil uit het wol en komen de vezels in dezelfde richting te liggen. Dit maakt de wol sterker.

Nu is de wol klaar om te spinnen. Halima laat mij zien hoe ze dit doen aan de hand van een spintol. Mijn mond valt open van verbazing. Het spinnenwiel van mijn moeder gaat al way back, maar deze tol lijkt mij nog moeilijker. Dat klopt, lees ik later. Maar het is een traditionele manier die ze in landen als Marokko, Griekenland en de Balkan nog steeds gebruiken. Ik kan er zelf helemaal niets van, Halima komt niet meer bij van het lachen om mijn geklungel. Zij draait ze snel tot strengen wol. Deze worden vervolgens opnieuw gewassen. Na verschillende wasbeurten is de wol mooi crèmekleurig. Dit lijkt op de wol die ik terug zie in onze tapijten!