Slowing down

Rijdend door het platteland van Marokko stelde ik Younes eens de vraag of die mensen, wijzend naar buiten, graag in Europa zouden willen leven. Ik kon het me eerlijk gezegd niet voorstellen. Het zag er zo vredig en rustig uit, het leven met de natuur. In tegenstelling tot het er snel doorheen rijden om ergens te komen om iets te doen.

Marokko is voor mij de ultieme plek om tot rust te komen. Mijn hoofd leeg te maken en weer dichtbij mezelf te komen. Niet in een luxe riad of op een yoga retreat, maar gewoon door het land in te trekken. Geen make-up en een outfit die dichtbij een pyjama komt. Niemand kijkt ervan op of om. Ik maak geen plannen, want uiteindelijk loopt alles toch altijd anders dan gepland. Krampachtig aan iets vasthouden heeft ook geen zin. Letting things go is de reisfilosofie in Marokko.

Neem de tijd om te reizen. Een grand taxi rijdt pas van de ene naar de andere plaats zodra er voldoende mensen zijn die dezelfde kant op moeten. Er passen 6 mensen in een auto (2 voorin, 4 achterin), dus dat kan soms wel een paar uur duren. Slapen gebeurt op de banken in de woonkamer, in dezelfde kleding die je overdag draagt. Best makkelijk. Waar veel persoonlijke vragen stellen bij ons een blijk is van interesse, is dat in Marokko helemaal niet gepast. Naast elkaar zitten en een stilte laten vallen van een paar minuten is heel oké.

Voor de meest basale behoeften is er altijd een invulling. Omdat de eisen voor het slaapvertrek niet hoog liggen, is het vinden van een slaapplek niet moeilijk. De banken zijn groot en men staat gemakkelijk een stukje bank af. Zo stapten wij in Paradise Valley ooit uit de taxi en zagen met de taxi ook langzaam onze tent uit het zicht verdwijnen. Oeps. We ontmoetten Rachid die een klein restaurantje uitbaatte en hij bood ons zijn huis aan. Weg van de toeristen aan een klein beekje met dadelbomen sliepen we zonder elektriciteit in een huisje dat eigenlijk alleen uit een bed bestond. Hij sliep wel in het restaurant. En zorgde voor boven het kampvuur geroosterde sardines.

Op die momenten realiseer ik me weer welke dingen essentieel voor mij zijn: samen genieten van eten, mooie natuur, rust en onverwachte ervaringen. Terug thuis breidt dat lijstje zich dan voor ik het weet uit met andere dingen. Maar Marokko heeft mij wel geleerd om daar met een knipoog naar te kijken. All that glitters is not gold.